Płożący się

Rośliny płożące — zielony dywan zamiast trawnika

Rośliny płożące to takie, które rosną poziomo, tuż nad ziemią — ich pędy wydłużają się, leżą na glebie, a w miejscach kontaktu często wypuszczają korzenie. Efektem jest dywanik pokrywający powierzchnię, czasem grubości kilku centymetrów, a czasem 20–30 cm. To alternatywa dla trawnika w miejscach, gdzie trawnik jest niepraktyczny (cień, zbocze, ograniczona pielęgnacja) lub dla ściółki w rabatach, gdzie zamiast martwej warstwy kory masz żywą, kwitnącą roślinę. Klasyczne rośliny płożące to barwinek, dąbrówka, czosnek wiązany, niektóre trzmieliny, rozchodniki pokryjowe, bluszcz, wilczomlecz kolcolistny, przetacznik.

Gdzie sprawdzają się najlepiej?

W konkretnych lokalizacjach problematycznych dla innych roślin:

• Skarpy i zbocza — zapobiegają erozji, utrzymują glebę.
• Pod drzewami — miejsca, gdzie trawnik nie chce rosnąć.
• Między płytami chodnika — macierzanki, sagina, mchy.
• Zamiast ściółki — żywe okrycie gleby w rabatach.
• Zielone dachy — rozchodniki i inne sukulenty płożące.

Jak pracować z roślinami płożącymi?

Dwa tematy wymagają uwagi. Pierwszy — kontrola ekspansji. Wiele roślin płożących jest agresywnych (barwinek, bluszcz, rozchodnik); bez ograniczeń zajmą obszary, których nie planowałaś. Stosuj bariery — wkopane plastikowe lub betonowe krawężniki, starą rynnę odwróconą, solidne obrzeża rabat. Drugi — sadzenie w odstępach. Pokusa jest duża, żeby sadzić „gęsto, na efekt od razu", ale to drogie i nieoptymalne. Większość roślin płożących po 1–2 sezonach rozrasta się 3–4× bardziej — sadź je więc z odstępami 30–50 cm, a za rok-dwa pokryją całą powierzchnię. Podlewanie — szczególnie w pierwszym sezonie, po tym większość gatunków radzi sobie sama. Raz na 2–3 lata warto je przerzedzić lub lekko przyciąć, żeby nie stały się zbyt „rosłe" w niektórych punktach. To jedna z najmniej pracochłonnych grup roślin ogrodowych — idealna, jeśli szukasz „zielonego, ale bez zobowiązań".